در درختان میوه ابتدا رنگ برگها کمی زرد می شود و رنگ برگهای انتهایی شاخه کمی روشن تر است. فاصله میان گره در انتهای شاخه های جوان کم شده و برگهایی که از این جوانه ها بیرون می آیند باریک، نازک و روشن تا سفبد هستند. گاهی یک یا چند برگ بزرگ نیز ظاهر می شود. جوانه های برگی بقیه شاخه باد کرده ولی باز نمیشوند و گاه یکی دو برگ در پایین شاخه ظاهر می شود. این مجموعه به شاخه ها یک حالت مشعلی می دهد که با نگاه اول می توان آن را به کمبود روی نسبت داد. این علائم در هلو آن قدر ممکن است شدید شود که تمام سر شاخه ها لخت شوند. در گلابی علائم خفیفتر است. در مرکبات برگها کشیده و ابلقی می شوند و سر شاخه ها ممکن است خشک شوند.

خسارت عمده کمبود روی ریختن میوه های درختان دانه دار و هسته دار در طول تکامل آنهاست و شدیدترین حالت را می توان در موقعی که سیب به اندازه گردو می شود مشاهده کرد. در ان موقع گاه تا 80 درصد میوه درختان می ریزد. در کمبود روی مرکبات  با پوست کلفت شدن و ضخیم شدن سفیده و غیر قابل فروش شدن میوه مشخص می گردد.